O mnie
Mam na imię Michał, a na co dzień pracuję na pełen etat w aptece. Michałowe Szydło powstało po godzinach — z szydełka, włóczki, potrzeby tworzenia i, nie ukrywam, odrobiny zazdrości, a co najważniejsze — jako ratunek dla nerwów.
Zawsze miałem zdolności manualne i swoją przygodę z szydełkiem zaczynałem od testowania wzorów innych projektantów. To właśnie podczas jednego z takich testów jedna z projektantek skutecznie nakręciła mnie na pomysł, żeby spróbować stworzyć coś własnego.
Pomyślałem: skoro inni potrafią, to dlaczego ja miałbym nie spróbować? No i nadeszła wtedy ona, Południca. Bosz! Prułem ją chyba kilkaset razy, a nitka dosłownie zaczęła pękać w palcach.
Początki wyglądały mniej więcej tak, jak można się spodziewać — rysowanie, szydełkowanie, prucie, poprawianie, ponowne szydełkowanie i kolejne prucie. Z czasem z pojedynczych prób zaczęły powstawać własne projekty, a z nich gotowe wzory.
Wtedy też wróciło wspomnienie czasów szkolnych, kiedy pani od matematyki mówiła, żebym przyłożył się do nauki. Trzeba było słuchać.
Co właściwie lubię projektować?
Najbardziej interesują mnie wzory strukturalne i trójwymiarowe. Lubię, kiedy w chuście czy szalu coś się dzieje — kiedy wzór ma fakturę, głębię i wymaga od osoby szydełkującej odrobiny skupienia.
No dobra. Z tą odrobiną to duże niedopowiedzenie.
Lubię, kiedy wzór jest cięższy, bo wtedy głowa przestaje skupiać się na tym, co ją zaprząta i męczy. Szydełko przejmuje to skupienie i pozwala na chwilę zająć myśli czymś zupełnie innym.
Płaskie, powtarzalne wzory szybko mnie nudzą. Szczerze mówiąc, często nie jestem w stanie takiej chusty ani zrobić, ani tym bardziej zaprojektować, bo zasypiam nad szydełkiem.
Dlatego moje projekty są raczej większe, grubsze i bardziej otulające, a ich wykonanie wymaga trochę więcej uwagi.
Jak powstaje wzór?
Nie ma tutaj magicznej recepty. Tak sobie wejdę w apteczny klimat.
Najpierw jest pomysł i kartka. Dużo kartek, bardzo dużo kartek, jeszcze więcej tuszu.
Potem rysowanie, szydełkowanie, sprawdzanie, prucie i poprawianie. I znowu od początku.
Projektuję przed pracą, po pracy, a czasami nawet w pracy, kiedy w głowie pojawi się coś, czego nie chcę zgubić. A kiedy akurat ktoś potrzebuje czegoś na kaszel, kartka na półce, w drodze do magazynu, zawsze się znajdzie. Pomysł też trzeba gdzieś zapisać.
Nad jednym wzorem potrafię spędzić naprawdę ogromną liczbę godzin, zanim uznam, że można go oddać w ręce innych.
Bo gotowy wzór to nie tylko sama chusta. To również sprawdzenie konstrukcji, przetestowanie rozwiązania, przygotowanie instrukcji i schematu oraz dopracowanie wszystkiego tak, żeby ktoś poza mną był w stanie ten projekt wykonać.
Michałowe Szydło
Szydełkowanie nie jest moim pełnoetatowym zajęciem ani wielką firmą. Na co dzień mam zupełnie inną pracę, a Michałowe Szydło powstaje obok niej.
To moje miejsce do projektowania własnych rzeczy — chust, szali i wzorów, których sam chciałbym używać. Bo i bluzka się w planach zakręciła. Chustę Biedę noszę sam, na zmianę z szalem Biedulkiem.
Z czasem wokół Michałowego Szydła powstała również społeczność osób, które testują moje projekty, biorą udział w CAL-ach i pokazują własne wersje wykonanych wzorów. To ważna część tego, czym dzisiaj jest Michałowe Szydło.
Nie obiecuję wzorów, które zrobią się same. Za to mogę zagwarantować, że nikogo samego bez pomocy nie zostawię.
Prowadzę grupy na Facebooku, a praktycznie non stop jestem też na Messengerze czy WhatsAppie. Jeśli podczas wykonywania wzoru coś nie wychodzi, można zapytać, pokazać problem i wspólnie znaleźć rozwiązanie.
Mogę też zagwarantować, że każdy mój projekt przechodzi wiele razy przez moje szydełko i szydełka testerów. Podczas spisywania wzór jest wielokrotnie poprawiany i sprawdzany, zanim trafi do Was w wersji ostatecznej.
Dzisiaj Michałowe Szydło to już nie tylko moje projekty. To również ludzie, którzy je testują, wykonują na swoich szydełkach, wracają po kolejne i z ciekawością sprawdzają, co tym razem zwojowałem i wymyśliłem. To również ludzie, którzy odwiedzają moje grupy, dołączają do CAL, tworzą chusty z moich wzorów.
Michałowe Szydło to już nie tylko ja. To MY. I chyba właśnie dlatego to wszystko nadal ma sens.
